.

.

هنوز

درفکر  ِآن کلاغ ام در دره های یوش :

با قیچی یِسیاه اش

بر زردی ی ِبرشته ی ِ گندم زار

با خش خشی مضاعف

از آسمانِکاغذی یِ مات

قوسی برید کج ،

و رو به کوه  ِنزدیک

با غار غار  ِخشک ِگلوی اش

چیزی گفت که کوه ها بی حوصله

در ز ِلِّ  آفتاب

تا دیر گاهی آن را با حیرت

در کله های سنگی ِ شان

تکرار می کردند .

*

گاهی سوال می کنم از خود که

یک کلاغ

با آن حضور  ِ قاطع ِ بی تخفیف

وقتی صلات ِ ظهر

با رنگ ِ سوگوار ِ مصرّش

 بر زردی ی ِ برشته ی ِ گندم زاری بال می کشد

تا از فراز ِ چند سپیدار بگذرد ،

با آن خروش و خشم

چه دارد بگوید؟!

با کوه ها ی ِ پیر

کاین عابدان ِ خسته ی ِ خواب آلود

در نیم روز  ِ  تابستانی

تا دیرگاهی آن را با هم

تکرار کنند ؟

-احمد شاملو                             

ورسولانی خسته بر این پهنه ی نومید فرو آمدند

که کتاب رسالت شان -

                            جزسیاهه ی آن نام ها نبود

که شهادت را درسرگذشت خویش

مکرر کرده بودند -

با دستان سوخته

غبارازچهره ی خورشید سترده بودند

تا رخساره ی جلادان خود را در آینه های خاطره بازشناسند.

تا دریابند که جلادان ایشان ، همه آن پای درزنجیران اند

که قیام در خون تپیده ی اینان

چنان چون سرودی درچشم انداز آزادی ی آنان رسته بود،-

                                                         هم آن پای درزنجیران اند که ، اینک !

بنگرید

تا چه گونه بی ایمان و بی سرود

زندان خود و اینان را دوستاق بانی می کنند،

بنگرید !

بنگرید!

جنگل آیینه ها به هم درشکست ورسولانی خسته بر گستره ی تاریک فرود آمدند

که فریاد درد ایشان

به هنگامی که شکنجه برقالب شان پوست می درید

چنین بود :

" – کتاب رسالت ما محبت است و زیبائی ست

تا بلبل های بوسه بر شاخ ارغوان بسرایند.

شوربختان را نیک فرجام،بردگان را آزاد و

نومیدان را امیدوار خواسته ایم

تا تباریزدانی ی انسان سلطنت جاویدان اش را بر قلمرو خاک

باز یابد .

کتاب رسالت ما محبت است وزیبائی ست

تا زهدان خاک از تخمه ی کین

بار نبندد."

جنگل آئینه فرو ریخت و رسولان خسته به تبارشهیدان پیوستند ،

وشاعران به تبار شهیدان پیوستند

چونان کبوتران آزادپروازی که به دست غلامان ذبح می شوند

تا سفره ی اربابان را رنگین کنند.

و بدین گونه بود

که سرود زیبائی زمینی را که دیگر از آن انسان نیست

بدرود کرد.

گوری ماند و نوحه ئی.

و انسان

 جاودانه پا دربند

به زندان بندگی اندر

بماند.

 سرگردان درجشن یوحنای قدیس است،جشنی با آن چادرها، مسابقه های تیراندازی و غذای محلی.

 ناگهان دلقکی شروع به تقلید حرکات اومی کند. مردم می خندند، وسرگردان نیز می خنددو دلقک را به

صرف چای دعوت می کند.

 دلقک می گوید: به زندگی متعهد باش! اگرزنده ای، باید بازوهایت راتکان بدهی، جست وخیزکنی،

 سروصداکنی، بخندی وبا مردم حرف بزنی، چون زندگی درست نقطه مقابل مرگ است. مردن برای ابد 

 دریک وضعیت ماندن است. اگرزیاد آرام باشی، زنده نیستی.

                                                                پائولو کوئلیو

            --- میلاد یگانه منجی بشریت بر مسلمین مبارک---

وقتی گوینده می فهمدچه می گویدو شنونده می فهمد چه می شنود، موضوع در مورد علم است.وقتی گوینده می فهمد چه می گوید ولی شنونده نمی فهمدچه می شنود، موضوع در مورد فلسفه است.وقتی گوینده نمی فهمد چه می گوید و شنونده نمی فهمد چه می شنود، موضوع در مورد مذهب است.....

 آنگاه زنی به سخن در آمد و گفت: با ما از درد سخن بگو.

 و او گفت:درد شما شکستن پوسته ای است که فهم شما را در بر دارد.

 همان گونه که هسته ی میوه باید بشکند تا مغز آن آفتاب ببیند ، شما هم باید با درد آشنا شوید.

 و اگر می توانستید دل خود را از اعجازهای زندگی خود در شگفت بدارید ،

  درد شما هم کمتر از خوشی شما شگرف نمی نمود؛

 و آنگاه فصل های دل خود را می پذیرفتید،

  چنان که همیشه فصل هایی را که بر کشت زار هاتان می گذرد پذیرفته اید.

 و زمستان های اندوه خود را با متانت نظاره می کردید.

 بسیاری از دردهایتان را شما خود برگزیده اید.

 این داروی تلخی است که با آن طبیب درون شما خویشتن بیمارتان را درمان می کند.

 پس به این طبیب اعتماد کنید و داروی او را با صبر و آرام بنوشید:

 زیرا که دست او را ، گر چه سخت و سنگین باشد ،دست مهربان ذات ناپیدا راهبری می کند،

 و جامی که او می آورد ، اگرچه لب هاتان را بسوزاند ،

 از گلی ساخته شده ست که کوزه گر دهر آن را با اشک پاک خود سرشته است.

                                                                                                    جبران خلیل جبران

پیش ازآنکه پرده فروافتد،

پیش ازپژمردن آخرین گل،

برآنم که زندگی کنم

  برآنم که عشق بورزم

                             برآنم که باشم........

                     "مارگوت بیکل"

دنیاگذرگاهی است

میان آنچه که اندیشیده ایم

وآنچه کرده ایم

دریغ که اندیشه هابیش ازکرده هاست

این لعن تاریخ است

برانسانی که خواست امانشد........

فـتوی پیر مـغان دارم و قولیسـت قدیم
که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم
چاک خواهـم زدن این دلق ریایی چه کنـم
روح را صحبـت ناجـنـس عذابیسـت الیم
تا مـگر جرعـه فـشاند لب جانان بر مـن
سال‌ها شد کـه منم بر در میخانـه مـقیم
مـگرش خدمـت دیرین مـن از یاد برفـت
ای نـسیم سـحری یاد دهش عـهد قدیم
بـعد صد سال اگر بر سر خاکـم گذری
سر برآرد ز گلـم رقص کـنان عـظـم رمیم
دلـبر از ما بـه صد امید سـتد اول دل
ظاهرا عـهد فرامـش نکـند خـلـق کریم
غنـچـه گو تنـگ دل از کار فروبسته مباش
کز دم صـبـح مدد یابی و انـفاس نـسیم
فـکر بـهـبود خود ای دل ز دری دیگر کـن
درد عاشـق نـشود به به مداوای حـکیم
گوهر مـعرفـت آموز کـه با خود بـبری
کـه نـصیب دگران است نـصاب زر و سیم
دام سخـت اسـت مگر یار شود لطـف خدا
ور نـه آدم نـبرد صرفـه ز شیطان رجیم
حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش
چـه بـه از دولت لطف سخن و طبع سلیم

 زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به کراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

                         آن دل که بیاد تو نباشد دل نیست

 روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

                                              زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

 آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود

                                            عاقبت در قدم باد بهار اخر شد

 آن پریشانی شب های دراز و غم دل

                                               همه در سایه ی گیسوی نگار آخرشد

 باورم نیست ز بد عهدی ایام هنوز

                                              قصه ی غصه که د ر دولت یارآخرشد  

لبخند همچون....                          

شعله ورشدن آتش عشق خاموش زيرخاكسترزمان است.